බරට බරේ කරලින් බර මේ කුඹුරේ
අව්රැස් වැටී දිලිහෙයි කොළ අතු පත‍රේ
සුදට සුදේ බබළන සුදු කිරි වෙහෙරේ
රජ හංසයෙක් මෙනි පිහිනන දිය කතරේ
පොඩිනම අප දැක්ක විගසම නියර දිගේ
පන්සල පැත්ත බලමින් මෙන් හොරෙන් වගේ
සිවුරෙන් ඔතාගෙන මොනවද ගෙනෙ‍න රඟේ
මොනවා නමුත් හිමි ගෙනෙනා කෑම අගේ
කියමන සනාථයි අප නොව පණ්ඩිතයන්
ඉඳහිට වැටෙනමුත් දොළ උඩ ඒදන්ඩෙන්
එගොඩ වුණු ගමන් ඇති මේ ගුරු පාරෙන්
ඇල්ලට දුරයි යා යුතු වේ කරත්තෙකින්
නොපෙනෙන නිසා ගොන්බැඳි බර කරත්තේ
ඊළඟ හන්දියට පොඩි දුරකුයි ඇත්තේ
හන්දියේ නවතාලා ඇත ගොන් කරත්තේ
නැඟුණු පසුව නැහුනෙමු අපි කවි මත්තේ
තණ්ඩලේ දෙන්න දෙපොළේ - දක්කනවා කටු කැලේ
ගාලේ නොලිහා වද දෙනවා - හපුතලේ කන්ද දැකලා බඩ දනවා
ඇදපන් පුතේ ඇදපන් හපුතල් යනවා......
රසබර කවි කියන අතරේ එකා බැගින්
සුපුරුදු පරිදි බැස්සා මේ ඇල්ල ලඟින්
සඟවා යනෙන කොට කලිසම් මාරු කරන්
කුඹුක් සෙවණේ වී පොඩියක් ගිමන නිවන්
සිතට ගතට සිසිලස දෙන මේ ඇල්ලේ
සුන්දර බව වැඩිය අදනම් දිය ඇල්ලේ
වෙනතක් නොවේ නානවා ලඳුනුත් පහළේ
ජල ක්‍රීඩා කරයි දිය පුරවා අල්ලේ
රසබර හැඟුම් පූදන මේ ජල පහර
අපිත් නිකම් හිටියේ නෑ මේ පාර
දැන්නම් කළ යුතුයි යම්කිසි වැඩ වීර
නිකමට හෝ බලයි එවිටම අපිත් කොර
එතරම් උස නැතත් අඩි පහළොවක් වගේ
ගල්මත නැඟී උඩටම යමු ඇල්ල දිගේ
පහළ බැලූවිට කකුලත ගැහෙන රඟේ
සාමණේර හිමිනම පැන්නානේ අගේ
වතුර කඳ බෙදී හිමි නම යටට වුණි
එසැනින් උඩ ඇවිත් හිනාව අපට දුණි
අරහත් ඵල ලබා නැතිබව පසක් වුණි
නාන කතුන් හොරැහින් මෙන් බලනු දැනි
අමර කමල් විමලුත් දැන් පෙළට පැන
මගේ වාරේ ආවා මම තව එතැන
දැන්නම් කතුන් හොඳහැටි අප දෙස බලන
හිතට දිරි අරන් දිව විත් මම පැන්න
ජල කඳ දෙබෑ විය මම පහළටම ඇදී
වේගය ගත නොහී පත කළු ගලක වැදී
ජලකඳ වෙලී ඇත ගතෙහි හොඳට බැදී
එවිටයි පිබිදුනේ සුන්දර සිහිනේ නිදී
ජල කඳ නොව් පැටලී ඇති මදුරු දැල
කළු ගල නොව් වැදිලා ඇත පොඩි ටයිල
කෙසේ නමුදු ඒ සුන්දර සිහින මල
කිසිදා දැක්කේ නෑ එදයින් පසුව කල
[
ඉලන්දාරි සමය ගමෙ අවසානයි - අවසන් කළේ බොහොම අමරුවෙනි. ]
