ගම්පති වලව්ව

බිත්තිය පුරාවට බැඳිලා ඇති            සෙවලයි
පොතුද ගැළවිලා ඇත එහි වී               අපලයි
අං තට්ටුව පුරා රජයන මකුළු               දැලයි
හිත තුළ ඇති කරන මූසල බව           සසලයි

මැද මහ හිලක් ඇති කළ වේවැල්       පුටුවේ
ඉස්සර මතක පෙළ ඒ අතරිනි             දුටුවේ
කනප්පුවට බර දුන් පත්තර                පිටුවේ
එළියක් හෙම නොවේ මේ කිසිවක්     දුටුවේ

මුළු ගේ විවර කළ දොර පළු දෙක        අතර
තවමත් තෙත බරිත වී බේරෙයි            වතුර
රට උළු හිඩැසකින් එළියක් නොම      කවර
ආවත් එළිය සඟවාලයි අතු                  පතර

මිදුල පුරා විසිරුණු කොළරොඩු        අස්සේ
පිලිකන්නේ වළං අතුරපු ලී             මැස්සේ
අව්වක් පෑයුවත් පැය ගාණක්           තිස්සේ
වියැලෙන්නට කලින් වැස්සා මහ    වැස්සේ

මහ ජන ගඟක් විය කලකට පෙර        දවස
ඕනෙම පැනයකට පිළිතුරු දුන්          පවස
අද දින නොමැතිමුත් මිනිසුන්ගේ       පහස
වෙනකක් නොවේ ආරච්චිගේ මහ     නිවස

වැට කැඩුවොතින් හරකා අල්ලපු         ගෙදර
හොරකම් කළොත් අනුනගේ බඩුවක්    කවර
ලිඳ ලඟ මඟ තොටේ ඇතිවන            අඩදබර
මොහොතින් විසඳුවා පැන, කිසිවෙකු නොමර

ඇඟිලි තුඩුවලින් කරකන උඩු            රැවුල
බර කල්පනාවකදී රැළිගත්                නළල
උපැස් යුවල ඉහළින් තිබු ඇස්            යුගල
මේ හැම එක්කළා තේජස් බව           ධවල

කලකට කලින් මුළු ගම කඳුලින්        පුරවා
ගම්පති ගියා මේ හැම අසරණ           කරවා
මිනිසුන් සතුන් හැමටම ආදරෙ      කෙරුවා
බෝසත් වෙන්න කියමින් පෙරුමන්  පිරුවා

ගොඩ කාලෙකට පස්සේ ආයෙත් කවි හිත එළියට එනවා... හිරවෙල ඉඳලා කවි හිතටත් ඇතිවෙලා. හැබැයි තවමත් කාලයත් එක්ක සටනක...

හිස් අහස

එලා මුදු තණ  පලස
වැතිර ඒ මත නිසල
යොමා නෙත අහස
බලමි කොහිද ඔබ

ඈත සොදුරු ඉසව්වක
ඇවිද යන රාත්‍රියක
නිසල වන පියසක
අප දෙදෙන තනියම

කියනු බැරි කතාවක
ඇරඹුමක් නොතියාම
නිමාවක් දකින්න ද
අපේ හද පතුල සිඹ

ගීයකින් හිත දවන
නිමේශය නිසසලව
රෝස පෙති අතර
වැතිර හිදී සෝබරව

හැල්මේ දුවන

පෙළකට එකම
හා හූවක් නැතිව
දිව එන....
ඇයි මෙතරම්ම
කඩිසර...
කිටි කිටියේ
පොර බදන
රතු ඉර වදින්නට  පෙර
අත්සම යොදන්නට
දේවකාරියට වඩා උතුම්
රාජකාරිය
නිදි කිරන
නොනැවති
වැඩ කරන
සෝපානයෙත් දුවන

AC සීතලේ ගල් ගැහුණ
හදවත්ද
එකම පුටුවට බර දී
එකතැන වයසට යන.....
ආයේ ආයෙම
හවස් වෙද්දී හැල්මේ දුවන
රජයේ සේවක..


සෙත්සිරිපායේ සිට ලියමි.

බිම වට මලක පෙති මත .....

මම සිහිනයෙන් ඇවිදිමි
පරණ මාවත් දිගේ
රොබරෝසියා ගස් යට
වැටි ඇත ..
ඔබගේ නොකී ආලය
මෘදු සුමුදු මල් පෙති මත
ලියා කවි ලෙස

තවමත් පර නොවුණු
ඔබගේ යොවුන් ආලය

ඒ ගස් යටින්
කලබලෙන් දිව ගිය
නොසන්සුන් යුවතිය
මම ..
ආපසු සෙමින් ඒ මග
ඇවිදිමි රිදුණු දෙපයින්

බිදුණු සිත මත අලවමි
අහුලා ඔබෙ පරණ කවි
හදවතේ රිදී සිරුණු
ලේ ගලන තැන් වසමින්

.....නිතර කවියෙන් හැඩවුන පාළුවට ගොස් ඇති කවිමුතු  මල් මතක් වුනා ....

රුචිය

කියනවා සමහරු

අඹයක්ලු ආද‍රේ..

ඒත් කනකං විතරලු

රස ඒකේ....

කියනවා සමහරු

ටොපියක්ලු ආදරේ..

ඒත් කනකං විතරලු

රස ඒකේ....

ආදරේ රස

නිමාවෙනවද

ඉක්මණට එච්චර....

හිතෙන්නැද්ද

නිකමටවත්..

ආදරේ කොත්තුවක්....

දවස් ගාණක්

බඩ රිදෙන...

ආදරේ කොච්චි කරලක්...

ඉහිං කනිං

දුම් දමන......

කඳුලක දැවටුන නොමියන සෙනෙහස!

පෙනෙන දුරක හිටියත් ලඟින් ඉන්න වරම් නැති

සුවඳ දැනෙනා ලඟක සිට සිඹින්නට වරම් නැති

පහසක ලඟ සිටියත් දැවටෙන්න වරම් නැති

වදනක් දොඩනට බැරිව  වැට මායිම් දමා ඇති

සඳ ඇවිත් ලඟටම නිල් අහස තව දුර නැතී

සිප ගන්න නොයිඳුලෙන් ඔය මුහුණ මට බැරී

ලබා ගන්න නම් ඉතින් ඔය දෑත දැන් බැරී

දරන්නේ සියලු දුක් කල සසර  පින්  මදී

මැවු සිහින ආදරෙන් ලඟ ඉන්න දැවටි ලා 

බොඳවෙලා ගිහින් මා මෙහි ම තනිකර දා

ආ ගිය මග තොටේ මල් කැකුළු පරවෙ ලා

පිපෙන්නේ කවදා ද කියන් මට ලං වෙ ලා

හදේ රැඳුන සෙනෙහස කොතරම්  දැයි කියනු බැරී

දුර සසර පුරා ආවත් මෙ ලෙස අප දෙදෙනා බැඳී

රහසේ බැඳි ආදරේ  ගිලිහිලා නෙත් අගට කඳුළු  දී

කඳුළු ගඟක් ගලා ඇවිත් සරයි  මහ සාගරේ  රැළී

දියණියක වෙතින්

මේ තරම් දුක් කඳක් ඉහිළුව නෙතක් අද ඇත වියලිලා

හැම දරුවෙක් තුලම නිදන් කල ආදරය ඇත ගිලිහිලා

නිදයි නුබ සුවෙන් දෙන තුල කුමරියක සේ  වැතිරිලා

අම්මේ නුබෙ පා පියුම් නමදිමි මම උනු කඳුළු සලා

දරු සිව් දෙනෙකුට මව වුණි සසර බැමි ලෙස පෙර බවේ

තවත් දරු කැලකටම මව් වුණි සෙනෙහසම දී මේ බවේ

කියන්නට නම් එමට දේ ඇත නෙතේ කඳුලක් වී තිබේ

ඔබ නිදන දෙස බලා සුසුම්ලමි යලිත් හමුවෙන තුරු බවේ

වියෝවුන පසුව හිමියන් සියලු දරු බර හිසින් දරා

දුකක් නොමදී සැදූ දරුවන් රැක බලා ගති ඔබ සදා

දෙ ඇස් පාදා යහමග කියාදී සියලු දෙන රැක ගෙන සදා

කල මෙහෙය ලියනට මදි මෙලෙස ම'සිත් අහස පුරා

දෝත ගෙන ඔබේ දෑතට ආදරෙන් මා හා දෙඩූ

නිතර දුක සැප සොයා බලමින් මවක ලෙස මා හැදූ

සොයුරියක ලෙස එක්ව ආ මග අපට සෙනෙහස බෙදූ

සොයුරියගෙ මව උනි අද නුඹ මා ගෙ මව නම් නොම වූ

සිනාවෙන් පිරි ඔබේ මුව අග මන්දහාසය පුරවලා

අනූවිය පිරි කෙසඟ සිරුරත අනිත්‍ය මට පෙන්වලා

සැමගේම ආදරය හැරදා ඔබ ගිහින් අප  තනිවෙලා

නිවන් පතමි අම්මේ සෙනෙහෙන් නුඹට  ලංවෙලා 

සොඳුරිය නික්ම ගිහින්

පාට පාට සළු ඈ ගත සැරසූ

සමනළ් තටු වල තවරා ගිහින්

ඈ ගත සුවඳින් මා හද සැනසූ

අතු අග මල් මත තබා ගිහින්

සියුමැළි දෙතොලේ පහස මට දුන්

මල් පෙතිමත ඈ තබා ගිහින්

මුදු මුදු සුළගේ ලෙල දුන් කෙහෙරැල්

නුග අතු මත ඈ තබා ගිහින්

දිදුලන මුවමත රැන්දු සිසිලෙන්

ගඟ දියම ඈ පුරවා ගිහින්

මා හද මියැසිය මන්මත් කරවූ

වෙණ තත් මත ඈ තබා ගිහින්

නෙක හද තරු මල් ගැන කියමින්

ඈ ගැයූ ගී කෙවිලියක ලඟ තබා ගිහින්

මා නෙත් සදහට පිරවූ කඳුලින්

වැහි බිඳු එකිනෙක ඈ පුරවා ගිහින්

මතක පොතේ පිටු පෙරළන වාරේ

පරිසරයම ඈ පුරා ගැටෙයි

කඳුලක හිරවුන සෙනෙහස පුරවා

නො එන ලෙසට ඈ නික්ම ගිහින්.

ඈත බංගලි දේශයේ සිට 
ලියු කවියක්         පෙම්වතී 
රෑට මෙහි එන ගමන් අරගෙන
 ඇවිත් තිබුණා සඳවතී 

උදේ මුරයට වැඩට ආ ඉර 
එක්ක එනකම් පෙම්වතා 
අහසටම උස ක්‍රේන් එක  උඩ 
තවම ඉන්නව සඳලතා 

.....

කැම්පස් ජීවිතේ..

උදේ වේල නැත අප කන්නේ             බඩට
දහවල උදෑසන දෙක කන්නේ            එකට
වෙනකක් නොවෙනු ඇත ඒ දුප්පත්    කමට
මේ දුක කියන්නේ කොහොමද       අම්මාට