ගොවියා අහර ගෙනැදී කුස ගින්න නිවයි
රිවියා කුසුම් පුබුදා ලොවැ සතුට වවයි
කවියා කවෙන් ඒ දෙක එක වරට මවයි
දෙවියා වුවද ඉන් කිවිඳුට සිරස නවයි
බසේ කිලිටිකම නැණ සිලිලින් දොවනා
රැසේ සියල්ලන් හට තව පණ පොවනා
දෙසේ අමුතු මිහිරක් සතුටක් වවනා
කෙසේ කියැහැකිද කිවිඳුගෙ අගය වනා
සියසත තුළෙහි ඉසි කෝ මද මාන නහා
සුනිසිත නැණින් කරුණා මෙත් මිහිර බහා
විලසිත සුවඳ පරසතුවක් පරිදි මහා
විකසිත මලෙකි කිවිඳුයැ කියනා මිනිහා
කමතේ කෙතේ හේනේ තනියට ඉන්නේ
තුසිතේ ඇතේ යන සොම්නස ගෙනැ දෙන්නේ
දෙනෙතේ සිතේ අමුතුමැ දේ අන්දන්නේ
විපතේ සෙතේ සම කිවියා බව දන්නේ
වනේ වෙණේ නැගිලා එන සුමිහිරිය
රනේ මිණේ පෙනෙනා මනහර සිරිය
සෙනේ පණේ ඇති රස පෙම්වත් හරිය
කනේ කෙණේ ලන්නේ කිවිඳුය පිරිය
වත්තේ ඕවිටේ කොටු කොරටු පිළිබඳ
කැත්තේ උදැල්ලේ හුරු පුරුදු කම් හොඳ
ඇත්තේ මේ තරම්වත් හෙළ අතෙහි අද
නැත්තේ ඇයි කිවින් දෙන රුකුලින් නොවෙද
කුරුල්ලන් කරල් කන මහ වෙල් යායේ
ළමල් පළා කොළ නෙළමින් දළු පෑයේ
සරල් වරල් දිසි පියලිය ලිය ගීයේ
තොඳොල් ගතිය කිවිඳුයැ නංවා ලූයේ
දිනිදාගේ රුවන් රස් කෙඳි විහිදීම
තරිඳා කරන සොමි කැළුමන් පැතිරීම
බිලිඳා තුළැති කෙළි සිනහා ඉඟි පෑම
කිවිඳා නිසා රසවත් වෙයි හැම දාම
ආර්. සරණසේකර
කොළඹ කෙහෙල්වත්තේදී 1901 දී උපන් සරණසේකර කාව්ය ග්රන්ථ කිහිපයක් ලියා තිබේ.කවිය නැමති මේ කවිපෙළ ඔහු අනුගමනය කළ එළිසම සමුදුරු ගොස් විරිත් හා වියරණ සහිත චිරාගත සිංහල කාව්ය සම්ප්රදාය මනාව ප්රදර්ශනය කරන නිර්මාණයකි.
