නිලුපුල ඔබයි සිත් විල කළඹන නිසල
බිමි කඩ ඔබයි කතරක දිය බිඳු ඉසින
ඉඳුවර දෙනෙත් තුල නිකැලැල් බව සිඹින
සෙනෙහස කොහේ සැඟවි යා දෝ විටෙක

ඉරබටුවකින් අසමින් මග ගෙවා දුර
වළාකඩින් වසමින් හිරු කිරණ මැඩ
නොපෙනෙන තරු පොකුරු මැද හිඳ සිනාවෙන
සිහසුන ඔබයි සෙනෙහේ දිය සතපවන

මාලති මලින් මල්කම් කර කැටයමට
විලිකුන් පඳුරකින් තොරණක් ගසා හැඩ
සියොතුන් ඉගිලයනවිට දසතම පැතිර
ඔබමයි මගේ හදවත දිනු සෙනෙහෙ විල

විඳින්න ඇත්නම්...

කවුළු පියන් පත් අතරින්
සඳරැස් වැටිලා දිලිසෙන
සීත රැයේ හිමින් හිමින්
ඔබ වෙත එන්නට ඇත්නම්
ඔබේ සුවඳ එක මොහොතක්
විඳින්න ඇත්නම්

සුමුදු සේද ඇතිරිලි මැද
සුවසේ නිදනා පය මුල
මොහොතක් වැතිරි නින්දක්
නිදන්න ඇත්නම්,මොහොතක්
සිතන්න ඇත්නම්

සිහිනෙන් ඔබ මුමුණන විට
හිමන් සැරේ සවන් යොමා
පුංචි සද්දයක් නොකරම
අහගෙන ඉන්නට ඇත්නම්
හීන් සිනාවක් මුවඟෙහි
නගන්න ඇත්නම්

කවුළුව අතරින් හිරු රැස්
මෝදුව එනවිට හිමිහිට
අවදිව ඉන්නම්
ඔබේ සුවඳ රැඳි කොට්ටය
තුරුලට ගෙන එකම වරක්
සිඹින්න ඇත්නම්.

ඔබ සහ මම

ඔබ

ලස්සන කතාවක් කියනවා වගේ

එක හුස්මට කියවගෙන ගියා

මම

ඒ ලස්සන කතාවට හූමිටි තිය තිය

අහගෙන හිටියා

ඔබ

හීන් මුදු සුවඳක් එක්ක කාමරයම පුරවන්

හිමින් සැරේ ගෙට ගොඩ උනා

මම

දහඩිය ඟඳ එක්ක ගෙදරට ගොඩවෙනකන්

බලාගනෙ හිටියා ඒ සුවඳ විඳගන්න

ඔබ

සුව පහසු ඇඳේ පැත්තකට හැරිලා 

හරි සනීපෙට නින්දට යනවා

මම

රෑ පුරාම හූල්ල හූල්ල ඔබ ලඟින් වැතිරිලා

කඳුලු බොනවා

ඔබ

දකින ලස්සන ලස්සන හීන වලට

හීනෙන් හීනා වෙනවා

මම

දැකපු හීන වලට හිනා වෙන දිහා

වෙන කරන්න දෙයක් නැතුව බලන් ඉන්නවා.

ඔබ

දුර ගමනක් යන්න ආවත්

අතරමග නැවතිලා ඉන්නවා

මම

නවතින්න බැරි නිසා 

ඒ ගමන තනියෙම යනවා.

සිතුවම

නොයෙකුත් පාට තවරා
අඩු වැඩිව

උස්වූ තිසර තුඩු
පෙකනියද 
ඉඟ සුඟඳ

අඩ නිරුවත්ව දඟලයි
මහ මග දෙපස

බලන්නට සිතුවත් කෙලින්
බලන්නට නොහැකිවම
හොරෙන් බලමින් යන්නෝය
මිනිසුන් දෙපස

නිරුවත් ගැහැණු රුව දැක
මොහොතක් නතර විය නෙත
පරදවයි දිවි අප්සරාවන්
ඇගෙ රුව

අහෝ....

කෙතරම් අලංකාරද
සිත්තරුන් මැවූ ඒ 
සිතුවම

විහාරමහා දේවී උද්‍යානය දෙපස කලා පොළක් විය පසුගිය ඉරු දින.

සුභාෂිණි ගුණවර්ධන

ආසයි මම නුඹෙ උණුසුම ලඟම රැදෙන්න

සීතල අතරින් පෙරි පෙරි මීදුම් සිරි ගලන වෙලේ
කවුලුව අතරින් ඇවිදින් හිනැහී යන්න
සිහිනෙන්වත් හෙමින් සැරේ නුඹෙ දෙනුවන්
තුලම රැඳෙන්න
ගී කියනා කුරුල්ලන්ට රස රහසක් කියාදෙන්න
කුරුල්ලනේ නුඹලා ගී ගයනවා නේද
ආසයි මම ඒ ගීතය අහගෙන ඉන්න...

වළා පෙලින් එහා සඳේ ආවාටය මැද හිඳගෙන
පොළෝ ගැබට බැලුම් හෙලන්න
තරු පොකුරක සැඟවීගෙන
ආයෙත් එක සැරයක්වත් ඇවිදින් යන්න
නුඹේ සුසුම් පොදින් නැහැව
ජීවිත ඟඟ ගලාන යන්න
ආසයි මම එකම වරක් ඔබව දකින්න...

දුරුතුමහේ සීතල මැද කිටි කිටියේ දෑත් බැඳන්
ඔබත් එක්ක මල් පාරේ ඇවිදන් යන්න
නිසල විලට වැටි මල්වල සුවඳ රදන්න
ඒ විල මැද මානෙල් මල විලස හිඳින්න
සීතල උදයක සුපිපුණු නුඹෙ කම්මුල් දෙක අතරින්
එකම වරක් තොල් පෙති මත තිලක තියන්න
ආසයි මම නුඹෙ උණුසුම ලඟම රැදෙන්න

නොසිඳෙනා පත් ඉරුව තමයි ඔබ

එළි නොවන

සිහිනයේ

වරපටින්

දැවටිගෙන 

සිනාසෙන

සිත් විලයි

මැකි යන මිදුමේ

පලා ගොස්

සැඟව යන

කිසිදාක නොමියෙනා

බොඳ නොවන

සිහිනයයි

හුදකලා

බව පිරුණු

සිත්මානයෙන් එපිට

ජීවිතේ සියක් වර

හදවතේ ගැඹුරින්ම

විනි විඳින රාවයයි

මිය ගියද

යම් දිනක

සිතේ ඇති සොඳුරුබව

නොසිඳෙනා

පත් ඉරුව

ඔබ තමයි.

අහිමි බව

                         ඉරගල වැටුන විට මහ කන්දෙන් එපිට

                         තෝපා වැවේ වැව් දිය සිඳුනි අකලට

                         යලට වැපිරු කුඹරේ පැල රකින්නට

                         හැකිවෙද හෙටත් රෑ පැල් කවි කියන්නට

                         බිම්මල් පිපි හිනැහීගෙන බලාඋනි

                         කණමැදිරියන් කෑ ගසමින් රෑන් උනි

                         කළුවර මැදින් නුඹ ඇවිදින් සිනාසුණි

                         සිනහ වෙන්න නම් මට අමතකම වුණි

                         සිපද රාවයක් සවනත වැකෙන කොට

                         එගොඩහ ගොඩේ පන්දම් එළි ඇඳෙන කොට

                         මී මැසි කැලත විත් ගෙයි මැසි බඳින කල

                         නොසිතුව එකයි පුදුමය නුඹ අහිමි බව.

අපිට හොරෙන් මහ ගෙය ඉදිරි වැටුණි..

සඳට කියමි සඳ නැත මා දෙස       බැලුවේ       

තරුව උනත් අද ඇයි වෙනතක්     බැලුවේ

අහසේ වළාකුළු ඇයි වෙනතක      ඇදුනේ

දේදුන්නේ පාට ඇයි බොඳවී       මැකුනේ

කළුවර රැයේ ඇඳෙනා සෙවනැලි       දුටිමි

මහ වැසි මැදින් දිය වැල් බේරි         ඇදුනි

ගොම්මන මැදින් මෙරු රැළ අහසට  නැගුනි

කණමැදිරියන් නිවි නිවි එළියෙන්     දිලුණි...

පහළ වෙලේ කන්නයෙ බැත ගෙට ගැනුනි

රූං පෙත්ත විසිවි ගොස් බිම          වැටුනි

යලට මහට එකසේ මහ ගෙය           දුටිමි

අපිට හොරෙන් මහ ගෙය ඉදිරි       වැටුණි..

තනි තරුව.

http://imageshack.us/photo/my-images/227/thanitharuiwanew.jpg/

සිනා සපිරි මුව මඩලට කවදා සෙනෙහස ගෙනෙයිද

වැව් දියමත වැහි දිය කඳ

හෙළුවට දිය දෙබෑ වෙයිද
මද පවනට මහ ගස් වල
කඳ දෙපළුව බිම වැටෙයිද

පිපි මල්වල බමර තුඩග
රැඳි රැඳි රොන් රස උරයිද
මලේ සුවඳ නැතුවත් වන
බමරුන් විත් මල රඳයිද

කරදිය මුසු සිහිල් සුළං
ගතෙහි විඩා නිවා යයිද
හිරු බැස යන සැන්දෑවක
ඔබෙ මතකය නැවුම් වෙයිද

විහිළුවකට රතුවුණු ඇස්
අග කඳුළක් විත් රඳයිද
සිනා සපිරි මුව මඩලට
කවදා සෙනෙහස ගෙනෙයිද

කවිමුතුමල් facebook පිටුවේ සුභාෂිණි ගුණවර්ධන කිවිඳිය විසින් අකුරු අමුණා කළ සිත්තමකි මේ blog පිටුවේ පළ කෙරුණේ.