කවිමුතුමල් වලට එතකොට අවුරුද්දයි...

කාලය ගෙවෙයි නොදැනිම සට පට        ගාලා
ලෝකය වෙනස් වෙයි සැම අළුතෙන්    හිතලා
අළුතෙන් හිතන්නට මනසට ඉඩ               දීලා
කවිමුතුමල් එන්න කවි කියවලා            බලලා

අවුරුදු එකයි මාසද දොළහක්               වියැකී
සති පනස් දෙකයි දින තුන්සිය              හැටකී
පැය අටදහස් හත්සිය හැටකින්             කැරකී
කවි මුතු මලට බඹරුන් එකසිය              හතකී

මිනිසුන් විවිධ වේ ලෝකය තුළ              විසුව
සම අදහස් දරයි ටික කලකට                   පසුව
අමුතු අමුතු කවි මේ බ්ලොග                සැරසූව
ඔක්කොම දහයක්ය ඒ කවි පද                ලිව්ව

ස්තූතියි කියන්නට ඇරඹුවොත්                 මම
එහෙම කියන්නට වෙයි මට වෙලේ         හැම
මම දැන් නොකීවත් ඔබලගේ නමයි          ගම
හදවත පුරා තුති පුදදෙමි සුවඳ                  පෙම

දිනකදි බින්දිගේ නෙළුමට කමෙන්ට්          දිදී
ඉන්නා විටදි මේ අදහස සිතට                     වදී
සුජී අයියා දුන් නමකින් හොඳට                හැදී
සතුට පිට කරන්නට මට වචන                    මදී

එක අතකට මේ බ්ලොග බැංකුවක්          වගේ
පරණ කවි රකියි එය නම් හරිම                අගේ
දිගටම එන්න කවිමුතුමල් පාර                 දිගේ
පැතුමක් පුදමි එය පිළිගන්නවද               මගේ

වසරක් ගෙවී මේ බ්ලොග තව අළුත්      කෙරේ
සැමටම හැකියි කවි දැමුමට බ්ලොග      අතරේ
පහළින් දානු මැන ඊ ලිපිනය                  මිතුරේ
එවිට ඔබ මලකි කවිමුතු අතු                   පතරේ

ඔබගේ යෝජනා සහ අදහස්                දෙන්න
අනිවා කරමි මම ඉදිරියටම                    ඔන්න
නැවතත් තුති පුදමි එය දැන්             පිළිගන්න
දිගටම එන්න ලොකු වෙනසක් ඇත     වෙන්න
( ඔබ‍ත් කවි ලියන්න ආසාවෙන්,දැනටත් කවි ලියන හෝ ඉතාම වටින පැරණි කවි සතු අයෙක් නම් අප හා සම්බන්ධ වන්න. කළ යුත්තේ ඔබගේ email එක ලබා දීම පමණි. එය මෙතන පහළින් දැමිය හැකි නම් අගනේය. නැතිනම් එය asankaasiri@gmail.com යන ලිපිනයට එවන්න. එවිට ඔබට එවනු ලබන invitation එක මඟින් අප හා සම්බන්ධ වන්න )

කවියා - ආර්.සරණසේකර

ගොවියා අහර ගෙනැදී කුස ගින්න                  නිවයි
රිවියා කුසුම් පුබුදා ලොවැ සතුට                      වවයි
කවියා කවෙන් ඒ දෙක එක වරට                    මවයි
දෙවියා වුවද ඉන් කිවිඳුට සිරස                        නවයි

බසේ කිලිටිකම නැණ සිලිලින්                    දොවනා
රැසේ සියල්ලන් හට තව පණ                     පොවනා
දෙසේ අමුතු මිහිරක් සතුටක්                          වවනා
කෙසේ කියැහැකිද කිවිඳුගෙ අගය                   වනා

සියසත තුළෙහි ඉසි කෝ මද මාන                    නහා
සුනිසිත නැණින් කරුණා මෙත් මිහිර                බහා
විලසිත සුවඳ පරසතුවක් පරිදි                            මහා
විකසිත මලෙකි කිවිඳුයැ කියනා                    මිනිහා

කමතේ කෙතේ හේනේ තනියට                  ඉන්නේ
තුසිතේ ඇතේ යන සොම්නස ගෙනැ          දෙන්නේ
දෙනෙතේ සිතේ අමුතුමැ දේ                  අන්දන්නේ
විපතේ සෙතේ සම කිවියා බව                      දන්නේ

වනේ වෙණේ නැගිලා එන                         සුමිහිරිය
රනේ මිණේ පෙනෙනා මනහර                        සිරිය
සෙනේ පණේ ඇති රස පෙම්වත්                     හරිය
කනේ කෙණේ ලන්නේ කිවිඳුය                      පිරිය

වත්තේ ඕවිටේ කොටු කොරටු                     පිළිබඳ
කැත්තේ උදැල්ලේ හුරු පුරුදු කම්                 හොඳ
ඇත්තේ මේ තරම්වත් හෙළ අතෙහි                   අද
නැත්තේ ඇයි කිවින් දෙන රුකුලින්         නොවෙද

කුරුල්ලන් කරල් කන මහ වෙල්                 යායේ
ළමල් පළා ‍කොළ නෙළමින් දළු                 පෑයේ
සරල් වරල් දිසි පියලිය ලිය                          ගීයේ
තො‍‍‍ඳොල් ගතිය කිවිඳුයැ නංවා                    ලූයේ

දිනිදාගේ රුවන් රස් කෙඳි                           විහිදීම
තරිඳා කරන සොමි කැළුමන්                     පැතිරීම
බිලිඳා තුළැති කෙළි සිනහා ඉඟි                      පෑම
කිවිඳා නිසා රසවත් වෙයි හැම                        දාම

ආර්. සරණසේකර

කොළඹ කෙහෙල්වත්තේදී 1901 දී උපන් සරණසේකර කාව්‍ය ග්‍රන්ථ කිහිපයක් ලියා තිබේ.කවිය නැමති මේ කවිපෙළ ඔහු අනුගමනය කළ එළිසම සමුදුරු ගොස් විරිත් හා වියරණ සහිත චිරාගත සිංහල කාව්‍ය සම්ප්‍රදාය මනාව ප්‍රදර්ශනය කරන නිර්මාණයකි.

වේදිකාව පිටුපස ''ස''

කටොර පරිසරයෙන්
මිදුණු මොහොතේ
යකඩ කටවල්
අතර හිඳ
නැරඹුවෙමි ''ස''
ඇසුවෙමි විදුවෙමි ''ස''
වේදිකාව පිටුපස
සුමිහිරිය පරිසරය....
හඬ තවම එලෙසමය
නැවත නැවත
විදින්නෙමි මා....
''ස''
සුමිහිරිය ස රි ග ම ය
පැරණීය තවම එය
විඳින්නෙමි මා
''ස''


ජීවිතේ එක්වරක් හෝ විඳිය යුතු ප්‍රසංගයකි ''ස'' මමද වින්දෙමි. අවසනද ළඟ ළඟය. ඉක්මණින් විඳින්න. යන්න.

ඉර පායා ඉර මුදුනට එන්න එපා - විමලරත්න කුමාරගම

සටනක වගේ වෙඩි හඬ ගෙය දෙසින්         ඇසේ
මම දිව ගියෙමි වැව සිට තෙත පිටින්           හිසේ
දැඩි සේ ගොරදෙමින් දුක් බැල්මකින්         ඇසේ
නාඹර මුව දෙනක වැව ළඟ හෙමින්           නැසේ

කටු කම්බියට ලස්සන හම ඇත                       සීරී
මා මය දතුයෙ මගෙ හද ගිය සැටි                   පෑරී
වැදි කොලුගෙන් ඇයට නොගියැකි විය       බේරී
ඇගෙ මළ බුරුල්ලෙන් වෑහෙයි කිරි            බේරී

වෙඩි හතකින්ම හම සිදුරුව තිබුණි             ඇගේ
හැඬු බව ඇසූයෙමි ඈ වත්තෙහි ම               මගේ
මිනිසුන් ළඟට ඈ ආ වග හිතට                  නැ‍ඟේ
සිතිවිලි වුණා පිනිබිඳු කම්බියක                   දිගේ

මිරිසට උයා තිබු ඇගෙ මස එදින                රැයේ
මට කිරි රසට වැටහුණු බව මතක               තියේ
මුළු රෑ මසිත මව නැති දරු වෙතය               ගියේ
මම නිදි ගතිමි පසු දින හිරු නැ‍ඟෙන          පැයේ

''ඉර පායා ඉර මුදුනට එන්ට                        එපා''
''හඳ පායා හඳ මුදුනට එන්ට                        එපා''
''දිවි නරි පිඹුරු කටකට කැපවෙන්ට            එපා''
''අම්මා නැති අපට බඩගිනි වෙන්‍ට             එපා''

ඈ මිනිසුන් මැදට මහ දාවල                      එන්ට
බියකින් විය යුතුය දඩයම්කරු                  වන්ට
එද මහ දවල් මිනිසුන් මැද හඬ                දෙන්ට
හේතුව දනිමි මවු පෙම කිරි දරු                 වන්ට

''ඉර පායා ඉර මුදුනට එන්ට                        එපා''
''හඳ පායා හඳ මුදුනට එන්ට                        එපා''
''දිවි නරි පිඹුරු කටකට කැපවෙන්ට            එපා''
''අම්මා නැති අපට බඩගිනි වෙන්‍ට             එපා''

කිරි දී සතප්පා පැටවුන් සෙවණ                   තුළ
සඟවා රස බලන බව මව ළපලු                    වල
ඇසුවත් පෙරදි මා වන්නියෙ සිටිය              කල
නොදනිමි කරුණ ඈ මගෙ වත්තෙහිම         මළ

දා ගිය අතු පඳුරු ගින්නෙන් නිකිණි           මසේ
සෝකිව ඇඹෙරෙමින් වැළපෙන හැටිය   ඇසේ
ඉඳ හිට සුළඟ නවතී  ඩා නිවන                ලෙසේ
හදවත සිරස බර මම නිදියමිද                 කෙසේ


''ඉර පායා ඉර මුදුනට එන්ට                      එපා''
''හඳ පායා හඳ මුදුනට එන්ට                      එපා''
''දිවි නරි පිඹුරු කටකට කැපවෙන්ට          එපා''
''අම්මා නැති අපට බඩගිනි වෙන්‍ට           එපා''

බලු කුකුරුවන්ගේ බඩගිනි හැඬුම             වැනී
හැඬුමක් ඇසේ නල බල වන විටදි              තුනී
මුව පැටවුන්ගෙ පැමිණිල්ලකි හොඳට       දැනී
මහ රෑ මගේ දෑසින් උණු කඳුළු                   පනී

ඇස් දෙක රතුව දුටුයෙමි පසු දවස             උදේ
මට පැහැදිලිය මුව පැටවුන් විඳින              වදේ
උන්ගේ බැගෑ හඬ මා පසු පසම               ඇදේ
මගෙ හදවත එයින් බිහිසුණු විලස             රිදේ

ගෙවුයන නිමා අවටැති වතු පිටි                නුදුරු
පැටවුන් සොයන්නට පීරූයෙමු                 පඳුරු
වැදි කොලු කෑ ගසයි පඳුරක් ළඟ              අඳුරු
ඔහුගේ හඬින් මිදුණා පිඹුරුගේ              ගොදුරු

එක පැටවෙක් එතී පිඹුරගෙ දරණ              මැද
නිදහස් වෙන්ට දඟලත්දී වෙහෙස               විඳ
වැදි කොලු පිඹුරු ගෙල මිරිකන විටදි         ඇද
පැටවා දුවන්නට විය මළ පඳුරු                   බිඳ


''ඉර පායා ඉර මුදුනට එන්ට                      එපා''
''හඳ පායා හඳ මුදුනට එන්ට                      එපා''
''දිවි නරි පිඹුරු කටකට කැපවෙන්ට          එපා''
''අම්මා නැති අපට බඩගිනි වෙන්‍ට           එපා''

විමලරත්න කුමාරගම

මේ කවිය පල කරන්නට විශේෂ හේතුව මීට පෙර විමලරත්න  කුමාරගමයන්ගේ 'හේරත් හාමි' කවි පන්තිය පල කිරීමෙන් පසු මෙවැනි අදහසක් ලැබූ බැවිනි.

සරත් ගුණතුංග said.

විමලරත්න කිවිඳුන්ගේ පබැඳුම ට
දහසක් වරක් පින් සිදු වේවා ඔබ ට
පාසැල් වියේ රස විඳි ඒ කවි වල ට
තවමත් දුවයි සිත පණහේ දශකය ට්

එපා එපා හිර මුදුනට එන්න එපා
එපා එපා සඳ මුදුනට එන්න එපා
අම්මා නැති අපට බඩගිනි වෙන්න එපා
මේ කවි පදය නම් නොලියා ඉන්න එපා

Bindi said.

ඔන්න මම ආසම කවියෙක්ගේ ආසම කවි පෙළක්. කොළඹ යුගයේ කවි රසවින්දින්නෙක් ලෙස මගේ ස්තුතියත් ඔබට අසංක . සාමාන්‍ය මිනිසාගේ සරල බව සුගම ලෙස කියන්නට හපනෙක් කුමාරගම කවියා . ඔහුගේ ඉතුරු කවි ටිකත් ඉඩ ඇති විට දාන්න මල්ලි හැකිනම්

මිරිවැඩි සඟල

කිසිදින දෙපා හට නොරිදුම් නොදෙන          නියා
මඟතොට සෑම තැනදිම මා රැකූ                  පියා
තබනා පියවරක් පාසා ඉන්න                      කියා
කළගුණ සළකන්න නොහැකිය කවක්        ලියා

මා යන සෑම තැනකම මගෙ දෙපය               යට
ඔබ සිටියා නිරන්තර මා සැපත                 කොට
ගල් මුල් මඩ ගොහොරු පෑගෙන විටදි         මට
ඔබ සම සිතින් දැරුවා මගෙ සතුට                පිට

විසිතුරු හැඩ මැවුණු එහි පිට පතුල               මත
තිබු හැඩතල රටා සැනෙකින් මැකුණි          වත
මනරම් හැඩති නෙක නෙක සඟලවල්       වෙත
එනමුත් ඔබ පමණි මාගේ සැනසු                හිත

‍

මිරිවැඩි සඟල දැන් ටික ටික පරණ             විය
සැමදා මෙන්ම මෙනි ගෑවෙන විටදි            පය
අටවක සඳක් මතුවූවා පතුලේ                    සිය
ටික දවසකින් පුර පසළොස්වකට              ගිය

ගණන් කළ නොහැකිමුත් නැතිවුණු           වාර
නැවතත් හමුවුණා එය පුදුමකි                    මාර
ඔබ සිටි නිසා මගෙ ජීවිතෙ විය                   සාර
තවමත් යනවා මා සමඟම මහ                    පාර

එක් දවසකදී ඔබ නැති බව දුටුවා            ඇහින්
සැම තැන සෙව්වමුත් හද පිරි ශෝක       දුකින්
අළුත් සඟලකට කාලය පැමිණි              හෙයින්
තවමත් දුකයි ඔබ යන්නම යන්න           ගිහින්

මගෙ බිසවුනේ අසාපන් - රත්න ශ්‍රී විජේසිංහ

මගෙ බිසවුනේ අසාපන්
නුඹ මන්ත්‍රී දේවි නොවුණේ
මේ කඳුළු ඇයිද දෑසේ
බෑ යන්ඩ නුඹට හිමයේ
විෂ ඝෝර සර්ප භවනේ
නවතින්න කුලී නිවසේ
මේ කර්ණ කටුක නගරේ

පොඩි උන්ව බලා ගන්ඩයි
ඉස්කෝලේ එක්ක යන්ඩයි
ලෙඩ දුකට පිහිට වෙන්ඩයි
කුණු බැනුම් අසාගන්ඩයි
දිව විකා බර අදින්ඩයි
නවතින්න බිසවු නගරේ
මේ කුලී මාලිගාවේ

කිරි ශිරාවෝ සියක් ඉල්පී
කෘෂ ළැමට ඇදී එත් මැ යි
පියුයරෝ දෙදෙන හොරැහින්
බිම බලාගෙන හඬත් මැ යි
ලේ කඳුළු බිංදු නොසිඳී
ළැම දුකින් තෙත් කරත් මැ යි
හාමතේ නොලා දෙදරුවන්
රක්ෂා කෙරෙත් මැ යි

මට යන්ට දෙන්න දේවී
ඒ දුෂ්කර පළාතේ
බෙලි කපන සතුන් අතරේ
කෙළ ගසන සතුන් අතරේ
මිනිසුන් ද වැඩ වසන්නේ
බෝ ප්‍රවේසම්ව ඉන්නම්
මගෙ මෙහෙය මම කරන්නෙම්
අත පුරා මගේ දෝතින්
ජීවිතය ගෙනැත් දෙන්නම්

නුඹ නොදෙම් එතෙර රටටා
දරු නොදෙම් වාල්කමටා
ඇඟ මස පුදා රකිම් මැ යි
නොපුරම් එහෙත් පෙරුම් දම්
බුදු වන්ට ඕන නුඹලා
මට නිවන් මඟ කියල්ලා

නුඹ චන්ද්‍ර මඬල වැන්නේ
සා පැටවු එහි නිදන්නේ
හිමවතට ඇවිත් හීනෙන්
සිත සඳුන් තවරපන්නේ

රත්න ශ්‍රී විජේසිංහ

(වස්සානේ, 1985)

කිවියර රත්න ශ්‍රී විජේසිංහයන්ගේ වංකගිරියට මාරුවීම නම් මෙම කාව්‍ය නිර්මාණය දේශපාලන පළිගැනීම් නිසා අනපේක්ෂිත පරිදි දුෂ්කර පළාතකට මාරුවක් ලබන රාජ්‍ය සේවකයකු වන සැමියා සිය අඹුදරුවන් කෙරෙන් වෙන් වී නික්ම යාමට සැරසී පි‍්‍රය බිරිඳ අමතා සමුගන්නා විලාසයෙන් රචිත, සමකාලීන දේශපාලන හා සමාජ යථාර්ථය විවරණය කෙරෙන සංවිභාගශීලි නිර්මාණයකි. කවියා අනුභූතිය ප්‍රතිනිර්මාණය කරන්නේ මෙරට ජන විඥානයෙහි නිදන්ගත වෙස්සන්තර ජාතකයේ වෙසතුරු රජු වංකගිරියට නික්ම යාම සඳහා මන්ද්‍රි දේවියගෙන් සමුගත් අවස්ථාව සහෘද මනසට නැඟෙන අයුරිනි. වංකගිරියට නම් සාම්ප්‍රදායික සංකේතාත්මක යෙදුමෙන් අවදි කරවන විශේෂස්මෘති මඟින් එකී අතීත සිද්ධියත් වර්තමාන සිද්්ධියත් සැසදෙමින් එම සිද්ධි දෙක අතර පවත්නා සම විෂමතා කෙරෙහි රසිකයා සංවේදි කරවයි.

වෙසතුරු රජු වංකගිරියට යන්නේ කළිඟු රට ඇතිවූ සාගතය දුරලීම සඳහා ඇළි ඇතු දන්දීම නිසා ඇති වූ රටවැසියන්ගේ විරෝධයෙහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. වර්තමාන සිද්ධියෙහි සැමියාට අඹු දරුවන් හැර දමා දුෂ්කර පළාතකට මාරු වී යාමට සිදුවන්නේ දේශපාලන පළිගැනීම් නිසාය. එම සිද්ධි දෙක සහෘද මනසෙහි තුලනය වීමෙන් ඇතිවන ආකල්පමය වෙනස ද නිර්මාණයෙහි අපූර්වත්වයට හේතු වේ.

මේ කාව්‍ය නිර්මාණයෙහි ආකෘතිය හා රිද්මය අතිශය ජනපි‍්‍රයත්වයට පත් “මගෙ මන්ද්‍රි නම් බිසෝගේ” යන නූර්ති ගීතයට සමගාමී වේ. එම ගීතයට අනුව වෙසතුරු රජ සිය බිසවට පවසන්නේ වංකගිරි වනාන්තරය විවිධ දුක් පීඩාවන්ගෙන් ගහන බැවින් සියලුම සැප සම්පත් හා රැකවරණ සහිත මාලිගාවේ නවතින ලෙසයි. එහෙත් වර්තමාන සැමියා විවිධ දුක් පීඩාවන්ගෙන් පිරුණු කර්ණ කටුක නගරයේ කුලී නිවසේ නවතින ලෙස සිය බිරිඳට ආයාචනා කරයි. කවියා සම්ප්‍රදායෙන් මනා පෝෂණයක් ලබමින් සංස්කෘතික ස්මෘති ජනනය කරවමින් වර්තමාන සමාජ විපර්යස්ත භාවයේ පවත්නා දැඩි ඛේදය කම්පනීය ස්වරූපයෙන් පරිකල්පනය කිරීමට සමත් වේ.

“මගෙ බිසවුනේ අසාපන්” යන ආමන්ත්‍රණයෙන් ම සැමියා හා බිරිඳ අතර පවතින අන්‍යොන්‍ය ස්නේහය ගම්‍ය වේ. එහෙත් ඇයට මන්ද්‍රි දේවිය මෙන් ක්‍රියා කළ නොහැකිය. මන්ද්‍රි දේවිය නියෝජනය කළ පවුල, සමාජය දේශපාලන තන්ත්‍රය හා අර්ථ ක්‍රමයට වඩා වත්මන් බිරිඳගේ ජීවන පසුබිම වෙනස්ය; සංකීර්ණය. දෙදෙනාගේම ස්වාමි භක්තියෙහි වෙනසක් නැත. එහෙත් සමාජ ස්තරායනය වෙනස්ය. නූතන බිරිඳ වෙත පැවරී ඇති වගකීම් හා කාර්යභාරය විශාලය. පොඩි උන්ව බලා ගන්ඩයි, “ඉස්කෝලේ එක්ක යන්ඩයි” ලෙඩ දුකට පිහිට වෙන්ඩයි, සැමියාගේ වියෝවී හුදෙකලා වීමේ සාපයක් ලෙස “කුණු බැණුම් අසා ගන්ඩයි” “දිව විකා බර අදින්ඩයි” නගරයේ කුලී මාලිගාවේ නවතින්න ඈට සිදු වේ. වෙස්සන්තරට මෙන් මෙම සැමියාට කෙසේවත් ඇය කැඳවාගෙන යා නොහැකි ය. කවියා භාවිත කරන “කුලී මාලිගාව“ යන යෙදුම සියුම් උත්ප්‍රාසයක් දනවන්නට සමත් වෙයි. ඇය අනන්ත දුක් උසුලමින් තමන් වැහැරෙමින් දරුවන් පෝෂණය කරන අයුරු “කිරි ශිරා සියක් ඉල්පි...” යනුවෙන් අරඹා රක්ෂා කෙරෙත්මැයි” යනුවෙන් අවසන් වන කාව්‍ය ඛණ්ඩයෙන් මැනවින් නිරුපිතය. සැමියාට ද සිය දරු පවුලට දෝත පුරා ජීවිතය ගෙනත් දීමේ මෙහෙය පැවරී ඇත.

ඔහු ඊට මුළු හදින් කැපවී සිටී. ඒ නිසාත් ලද නියෝගයට අනුව ඒ දුෂ්කර පළාතේ යා යුතුය. “බෙලි කපන සතුන් අතරේ... කෙළ ගසන සතුන් අතරේ...” මිනිසුන් ද වැඩ වසන හෙයින් එහි පිටත්වන්නට අවසර පතයි. මෙම සංකේතාත්මක යෙදුම් මඟින් සමාජයේ සත්, අසත් භාවය පිළිබඳ විඥාන ධාරාවක් රසික මනසෙහි අවදි වේ.

කවියා නිර්මාණය කරන සැමියාගේ සහ පියාගේ භූමිකාව සහෘදයා ඔහු කෙරෙහි ගෞරවාදරයෙන් ප්‍රමුදිත කරවන සුලුය. සිය අඹු දරුවන්ගේ සෙනෙහසින් සිනිදු වූ අත්‍යන්ත සම්බන්ධය “නුඹ චන්ද්‍රමඬල වැන්නේ සා පැටව් එහි නිදන්නේ” යන්නෙන් ගම්‍ය වේ. එය වෙස්සන්තර ජාතක කාව්‍යයේ “ලපසේ සඳ විලසේ දවසක් වෙන්නුවෙම්මා යන හෘදයංගම උපමාවෙහි සොඳුරු ප්‍රතියෝජනයකි. නිර්මාණය සමාප්ත කරන්නේ “හිමවතට ඇවිත් හීනෙන් සිත සඳුන් තවරපන්නේ” යනුවෙනි. උදා වී ඇති අභියෝග හමුවේ වුවද සිය කුටුම්භය සුරක්ෂා කළ යුතුය. ඒ සඳහා නික්ම යාම අනිවාර්ය වේ. ඇයට ද කර්ණා කටුක නගරයෙ කුලී නිවසේ නැවතී දුක් අනුභව කරන්නට සිදු වේ. එහෙත් හීනෙන් හිමවතට පැමිණ, සිත සඳුන් තවරන්නට ඇති බාධාව කුමක් ද? විඳින පීඩනයට සාපේක්ෂව එය ද සෑහේ. කවියා සිය විරෝධාකල්ප ප්‍රකාශ කරන්නේ කලාත්මක සංයමයකින් යුතුවය. උපයුක්ත කාව්‍ය සංදර්භය සම්ප්‍රදාය ඥානය, සියුම් කථන ක්‍රම හා භාව ගම්‍ය භාෂා භාවිතය නිසා මෙම නිර්මාණය සහෘදයන්ගේ භාව මණ්ඩලයේත්, ඥාන මණ්ඩලයේත් නිම් වළලු ප්‍රසාරණය කිරීමට සමත් වේ.

මහාචාර්ය දර්ශන රත්නායක විසින් සිළුමිණ පත්‍රයට සැපයු විචාරයක් උපුටා ගතිමි.

කැරපොත්තා

රඹ පැහැ ගැනුණු මුත් රත් පැහැයට                හැරුණු
ඔබ වත දකින විට බිය වෙයි සිත                     පිරුණු
ලොව උන් පිරිසිදුම සතෙකුය මුණ                 ගැසුණු
එනමුත් දකින විට හිරිකිත බව                        දැනුණු

තව එක් දෙයක් මේ ළඟකදි දැන                   ගත්තේ
පරිණාමය නැවතුණි තව පෙර                       තත්තේ
අප මෙන් වුණානම් පරිණාමය                      චිත්තේ
මෙලහට අප නැතිය ඔබ රජෙකුව                ඇත්තේ

හිස ගැලවුණොත් හෙම අනතුරකදී               ඔබගේ
ඉන්නට හැකිය තවදුර සයමසක්                      වගේ
ඉන්පසු නව හිසක් මතු වේ ඔබේ                    ඇ‍‍ඟේ
ඔබ වැනි සතෙක් නෑ මිහිපිට තවම                  අගේ

හදිසියෙ න්‍යෂ්ටික බෝම්බය             හෙළුවෝතින්
මිහිපිට සියළු සතගේ දිවි අහිමි                    වෙමින්
ඔබ පමණකි මේ ලොව තව ඉතුරු               වෙමින්
නැවතත් පරිණාමේ ඇතිවෙයි ඔබෙ              සිතින්

දැන්වත් මිනිසුනේ අපි මේ ගැන                   හිතමු
හිරිකිත කියා බොරුවට පොඩි ‍‍නොකර            ඉමු
හුරතල් සතෙකු ලෙස අපි මූ ඇති                  කරමු
නැතිනම් මූ දිහා බලලා අපි                        හැදෙමු

ඔබා මාමේ මුලින්ම දෙව්ලොව ගිහින් ඊටපස්සේ නිවන් යන්න....

කියවා දැන ගතිමි කිසි දින නොදුටු             නිසා
ඔබා නමිනි කවුරුත් ඔබ හට                     පවසා
හදවත පෑරුණේ දුක්බර පුවත                      අසා
ඔබ හට දැන් හැකිවේය දෙව්ලොව යන්න  තිසා

බ්ලොග් තුළ දැම්ම  ඔබෙ අදහස්  හරි      තරුණ
කිසිදින වුණේ නැත එය වියපත්               පරණ
කෙලෙසින් කියා අදහන්නද මේ              කරුණ
ඔබෙ නම අමරණීයය එය නොව              මරණ

මැයි මස රතු මලින් බර වී තිබුණි             දොහේ
එකිනෙක වැටේ මල් මේ බ්ලොග් නැමති   ගහේ
දැනුමෙන් යුතුව කළු කෙස් ගස් සුදට          පැහේ
වැටුණත් පර නොවන මලකැයි කියනු        ඇහේ

නිවන් සුව ලැබ ගන්න - නෑ දෙව්ලොව      යන්න
එවට හැකිය තව බ්ලොග් මල්               අරඹන්න
එහි සිට අපට තව අදහස් ලැබ                   දෙන්න
ඉන්පසු නිවන අනියත බව දැන                 ගන්න

සිංහල සිරිත් කෝ සිංහල අවුරුද්දේ

එරබදු මල් මෙවුල මිහිලිය බඳින            ඉණේ
බක් මස හමන සුළඟින් කම්මැලිව        වැනේ
මිය ගොස් ළඟදි සිට අවුරුදු දිගැස      සෙනේ
‍නොදනිමි අපේ ගැමි ආරට කිමද          වුණේ


ඉස්සර වගේ ගැමි ගෙදරක ඉදෙන           බත
අද කිරි මුසුව ලිග්ගල් උඩ ළඟිනු            නැත
කහවනු ගෙවා මිළ දී ගත් කඩය             වෙත
බටහිර උපන් රස මසවුලු එමට               ඇත


යුගයෙහි අපේ පෙම්බර මව්           පියන්නේ
අතිරහ කොකිස් බක් මාසෙලු       උපන්නේ
ලිප ලඟ මොටද මුළු දවසම        හැපෙන්නේ
කැවුමුත් අලුත් අච්චුවකිනි         හැදෙන්නේ


පන්සල් වල ගමේ නැත හිසතෙල්         ගෑම
අතහැර දමා ඇත සුබ නැකතට              කෑම
නො කෙරෙයි පරණ අවුරුද්දට දිය       නෑම
නව අවුරුදු සිරිත බේබද්දකු                   වීම


මියැදුණු මුතුන් මිත්තන් අපට හිමි         කළ
නැතිවිය පැරණි සිංහල සිරිත් මිණි         වැල
ඉහිරුණු කිරට වැළැපී කිමද ඇති           පල
පුදුමයි අලුත් අවුරුද්දකට ගිය               කල

වීරසිංහ මල්ලිමාරච්චි

(සිතිවිලි සයුර)

1993

සඳ කියයි අඩ අඩම...

කහ පාටින් දිලුණ හඳ
‍හන්දියේ බිල්ඩිම් අතරින්...
සිත පුරා ගමන් කර
නැවත අහසට වීය
හෝ ගාන බස් රථය
ලයිට් කණු
පහු කරයි ...
ඒත් හඳ තවම
යනවා මගෙ පාරෙම 
නිකම හඳ නෙවෙයි අද
මෝදු වුණ වෙසක් සඳ 
දන්සලේ පෝළිමට
එළිය දුණි නිබද සඳ
බුදුන් බුදු වූණු වෙලාවේ 
සිටි සඳම තමයි අද
ඒ වුණත් සියළු සත
පන්සිලුත් කඩනවද...
සඳ කියයි අඩ අඩම
මේවා දකිනට සබඳ
දෑස මගෙ පව් නැද්ද ?