ඈත බංගලි දේශයේ සිට 
ලියු කවියක්         පෙම්වතී 
රෑට මෙහි එන ගමන් අරගෙන
 ඇවිත් තිබුණා සඳවතී 

උදේ මුරයට වැඩට ආ ඉර 
එක්ක එනකම් පෙම්වතා 
අහසටම උස ක්‍රේන් එක  උඩ 
තවම ඉන්නව සඳලතා 

.....

කැම්පස් ජීවිතේ..

උදේ වේල නැත අප කන්නේ             බඩට
දහවල උදෑසන දෙක කන්නේ            එකට
වෙනකක් නොවෙනු ඇත ඒ දුප්පත්    කමට
මේ දුක කියන්නේ කොහොමද       අම්මාට

රැහැයියා

කවිමුතුමල් පේස්බුක් පිටුවේ ටික කාලේකට කලින් පළවුණ කවියක් කවිමුතුමල් බ්ලොග් පිටුවෙත් ඇමිණුවා.....

ලීස්තර වැට

පඩි පෙළින් උඩඟු කළ මහ ගෙදර ආලින්දෙ
ලී කුලුණු යා කරන ලීස්තර වැට මැදින්
නෙත් හෙළමි අදත් මම කුඩා දරුවෙකු ලෙසින්
පාළුවෙන් පුරන් වූ ඈත වෙල් එළිය වෙත

මෝස්තර කැටයමින් බැබළෙනා ලී පටි ද
අලුත් බීරළු සේ ම දිළෙන සැමදා සුද ද
වට කළේ ජීවිතය බෝධි කොටුවක් ලෙසින්
සැමදේ ම මා දුටුවෙ ලීස්තර වැට මැදින්

පාන ළඟ වැඳ වැටෙන අම්මාගෙ මුව මඬල
පසුපසින් පෙළ ගැසෙන නැඟෙණියන්ගේ පිළිම
සැඳෑ එළියේ ඇඳෙන සංසාර සෙවණැල්ල
බලා සිටියෙමි  තනි ව ලීස්තර වැට මැදින්

වසරකට වතාවක් පිළිසකර කර වැට ම
පාට ගෑවේ සුදට සාර්ලිස් බාස් විත්
මගේ සිත අලුත් වී ලීස්තර වැට සමඟ
අමුතු එළියක් වැටිණ එවිට මිදුලට සිතට

මා අවට ගලා ගිය ජීවිතය දෙස නිතර
සුදු ලීස්තර මැදින් බලා සිටියා මිසක
උස් පිලෙන් බිමට බැස ඒ දිවිය වෙත එළැඹ
වෙළෙන්නට ගැටෙන්නට හරස් විය මේ වැටම

පාළුවෙන් පුරන් වූ ඈත වෙල් එළිය මෙන්
මගේ සිත පුරන් වී ඇත මෙදින ශෝකයෙන්
කොළ හැලුණු මිදුල මත නගා සර සර හඬක්
පාන් පැල ළඟට යන අම්මාගේ සේයාව
සැඳෑ එළියේ ඇඳෙන සංසාර සෙවණැල්ල
බලා සිටිනෙමි අදත් ලීස්තර වැට මැදින්

එරික් ඉලයප්ආරච්චි

( ආලින්දය, 1988)

මැෂිම

ටකට ටකට
හදවත ගැහෙන හඬටත්
වඩා වේගෙන් ...
හිතේ දුකට නෑ කඳුළු
කයි කියා මළකඩ
ඉදිකට්ට
වෙලාවක් කලාවක් නෑ
ටකට ටකට
ලබන මාසෙත් ළඟයි
ළමයින්ගේ පංතියට
අම්මාගේ සොහොන් කොත
නෑ තාම බැන්දේ මම
ටකට ටකට

දිනක් ඒවිද යලිත් පෙම් සුවය විඳින්නට.....

වියලුණු දෙතොල් මත
තෙතමනක් රඳන්නට
තෙත් වූ නෙත් කෙවෙනි
වියැලිව හරින්නට

ඉරි තැලුණු බිමි කඩට
සිහින් වැහි වසින්නට
ඇළ දොළද ගං පිරි
ඉතිරිලා ගලන්නට

නොපිපි මල් කැකුලුවල
පිපි සුවඳ රඳන්නට
ඉපල් වුණු අතු රිකිලි
කොළ මලින් පිරෙන්නට

නොපිරි කුස පොත්තමත
බත් ඇටක් පිරෙන්නට
සෙනෙහසක් අවැසි විට
සෙනෙහෙසක් පුරන්නට

සැඩ සුළං හමාගොස්
මද පවනෙ නටන්නට
දිනක් ඒවිද යලිත්
පෙම් සුවය විඳින්නට.....

මල තලා රොන් ගනී මී මැසි

නිසල දියමත නැගෙන පෙණ පිඩු 
සුළං රැළි වැද නටයි වැටි වැටි
නැගෙන බිඳෙනා රලෙහි හැපි හැපි
ඉරුගෙ රැස් යයි එතී දියඹෙහි

සිනා සරකින් නැගෙන මදහස
දෙතොල්පෙති මත රඟයි දිලි දිලි
දෙකම්මුල් මත සැදෙන සුළියක
නොකී රහසක් වීය බිඳි බිඳ

පාට මලකට ඇදෙන මී මැසි
කැලත විත් රඟ දෙමින් ඉගිලෙති
මලේ ඇති රොන් ටිකෙන් ටික ගෙන
මල තලා රොන් ගනී මී මැසි

එයින් විසිතුරු නුඹේ වතනම් ඇත්තටම මනරම්

හිස් අහස් කුස වළාකුළු ගෙන නුඹේ ගතවට               දවටමි
දුහුල් සළුවක් වගේ ඔතමින් ගතට ලස්සන             ගෙනඑමි
දිදුල තරු කැට පොකුරු අතරින් එළිය ඇති තරු     ගන්නෙමි
එවන් තරු කැට දෙකක් අරගෙන නුඹේ කන් පෙති     සරසමි

රන් තැටියවන් රවුම් සඳ දැක සිනාවෙන් මුව          පිසිනෙමි
එවන් සඳගෙන නුඹෙ ලමැදේ රන් මලක් ලෙස          දවටමි
රැයේ පිණිබිඳු තුෂර කැට ගෙන නුඹේ ගෙලවට          දවටමි
පැණින් මුකුලිත නුඹේ දෙසවන් අසා ඉන්නට           ලංවෙමි

අඳුර බිඳගෙන වලා අතරේ නැගෙන සඳ                  මනරම්
සඳේ එළියට ඉඟි බඳින්නට පිපෙන තරු                  මනරම්
නැගී බැසයන සඳට ඉඩදෙන වළාපෙල                   මනරම්
එයින් විසිතුරු නුඹේ වතනම් ඇත්තටම                  මනරම්

මඟ බලා සිටිමි

මල් පිරුණු ඇහැළ ගහ වටකරන් කහපාට මල් අදත් වැව රවුමෙ       පිපෙනවා
බොඳ වේචිචි මීදුමක් ඇවිත් හිමිහිට හොරෙන් ලතාවට මහ පොළොව   සිඹිනවා
සීරුවෙන් පායාපු හඳ එළීය මැදි කරන් තරු රෑන දිලි දිලි                  නිවෙනවා
කොහොම ඔබ කියූවත් මගේ හිත ගැබ්බරයි ඒ නමින් සෙනෙහෙ මල් පිපෙනවා

පාලු රෑ පුරාවට සඳ තරුත් මැදි කරන් ජීවිතය හෙමි හෙමින්            ගෙවෙනවා
දුහුල් සළු තිර මතින් ඇවිත් නල ගැටි ගැටී මගේ හිත සුසුමකින්        තෙමනවා
රාත්‍රිය අදුරකින් වැසී ඇති වෙලාවට සුරඟනන් පෙම් කතා                 කියනවා
ඒ කතා අහන්නට අනේ නුඹ හිටියනම් මට මෙහෙම දුකක් නැහැ       සිතෙනවා

පින් පිරුණු ආත්මය හොවාගෙන පපු තුලම උණුසුමින් මගේ හිත       තෙමනවා
නෙත් පියන්නට බයයි හීනෙකින් ඔබ ඇවිත් ඇහැරවන බවක් තව     දැනෙනවා
මේ සොඳුරු රැය පුරා නෙතු අසල දැවටිලා ඔබ ඇතැයි ඔබ ඇතැයි     හැඟෙනවා
මේ හීන මල් පොකුර විකසිතව හිනැහෙනා දිනය කවදද කියා           හිතෙනවා

සබඳ අපි ඇවිද යමු

සබඳ අපි ඇවිද යමු

මේ නුහුරු මාවතේ

මුණගැසෙන තුරු තවත්

පෙම්වතුන් මේ වගේ...

ඉර එළිය වැටෙනතුරු

හිම කැටිති දියවගොස්

අතින් අත පටලවා

සිනාසෙමු සිත් ලෙසින්...

රෑ අහසේ තරු කැලත

දිලී බබලන විටෙක

සඳ එළිය සොයා ගොස්

ගතු කියමු සීරුවට...

නුබ ගැබේ වළාකුළු

කැටිති ලෙස පෙල ගැසී

වැහි බිංදුවක් ලෙසින්

පාත්වන තුරු බිමට....

මල් පිපී සුවඳ දෙන

හිමිදිරියෙ ඇවිදයමු

මේ පාළු මාවතේ

එළිය දකිනා රිසින..

බිම් කරුවල වැටීල

අඳුරකින් වැසෙන කොට

සුසුම්ලමු එක්වෙලා

අතීතය ගැන තවම...

මේ තරම් දුර උනත්

යන්න ඇති දුර අපට

යා යුතුය නොනැවතී

ඉසිඹුවක් ලබන්නට..

හීනයක දැවටිලා

සොඳුරුවූ දිගහැරුම

එනතුරා බලාඉමු

දුකක් නැහැ නොවැ සිතට.